Szkoła Podstawowa nr 9 im. Mikołaja Kopernika w Koszalinie

Adres

Kontakt

ul.Powstańców Wielkopolskich 23
75-100 Koszalin
tel. 94-3426786
e-mail: sekretariat@sp9.koszalin.pl

Statystyki

  • Odwiedziło nas: 852067
  • Do końca roku: 18 dni
  • Do wakacji: 190 dni

Metody i formy pracy na lekcji

Indywidualizacja w procesie nauczania matematyki

na etapie kształcenia zintegrowanego


Opracowała: Lidia Rosiak

 

W kształceniu zintegrowanym zaleca się, by w procesie edukacyjnym stosować indywidualizację wymagań i oczekiwań w stosunku do możliwości poszczególnych uczniów. Prowadzący zajęcia kieruje swoją uwagę na poszczególnych uczniów i dostosowuje metody i treści nauczania do ich predyspozycji. W takim trybie każdy uczeń w klasie pracuje w swoim własnym rytmie i na odpowiednim dla siebie poziomie.

Zasadę indywidualizacji nauczania nauczyciel można realizować na różne sposoby np:

  • przez prowadzenie lekcji na kilku poziomach nauczania,

Nauczyciel organizuje na zajęciach pracę uczniów w grupach. W trym samym czasie uczniowie pracują niezależnie od innych grup we własnym tempie i na miarę swoich możliwości. Nauczyciel ustala skład grupy, przydziela jej zadania i koordynuje pracą.  Jest to trudna forma dla prowadzącego, gdyż nauczyciel nie jest w stanie przez cały czas panować nad przebiegiem pracy uczniów. Jego zadanie sprowadza się do roli doradcy. W zajęciach prowadzonych tą metodą trzeba się liczyć z prowadzeniem rozmów między członkami grupy oraz swobodniejszym zachowaniem uczniów.
W zależności od tematu, rodzaju rozwiązywanych zadań i wyrobienia matematycznego grupy stworzone przez nauczyciela różnić się mogą liczebnością i składem. Zwykle na lekcjach tego typu tworzy się grupy dwuosobowe lub 4-6 osobowe.

       Wyodrębniamy dwa rodzaje pracy grupowej:

                               I)            Grupa o zróżnicowanych uzdolnieniach i wiadomościach. Pozwala to nauczycielowi na lepsze wykorzystanie możliwości poszczególnych uczniów, zwiększenie aktywności i motywacji do pracy, większe zaangażowanie ich w pracę.  Walorem takiej pracy jest wykorzystanie możliwości uczniów zdolniejszych do wyjaśniania niezrozumiałych zagadnień kolegom, którzy wymagają dodatkowych wyjaśnień.  Na początku tak prowadzonych zajęć uczniowie słabi są bierni, często tylko przysłuchują się wypowiedziom swoich kolegów w zespole, stopniowo rozpoczynają własną aktywność i wykorzystują swój potencjał. Wszyscy uczniowie nabierają wiary we własne możliwości, często w ten sposób mogą uzupełnić brakujące wiadomości.

                            II)            Grupy z zespołami jednorodnymi, tzn. każdą grupę tworzą uczniowie o zbliżonym poziomie wiedzy i podobnych kompetencjach matematycznych. Dobrze jest też uwzględnić temperamenty dzieci, gdyż one mogą mieć wpływ na zaistnienie konkretnego dziecka w zespole jednorodnym. Taki dobór uczniów pozwala nauczycielowi na zróżnicowanie zadań stawianych przed poszczególnymi grupami, dobór stopnia trudności tych zadań, aby jak najlepiej były one dopasowane do możliwości uczniów wchodzących w skład danego zespołu. Jest to szczególnie użyteczna technika w wypadku lekcji o charakterze ćwiczeniowym oraz lekcji powtórzeniowych.

 

  • prowadzenie kółka matematycznego dla chętnych uczniów klasy II i III;
    (Ta forma pracy z uczniami może polegać na stworzeniu kółka dla dzieci wykazujących uzdolnienia matematyczne (można z takimi uczniami realizować program klasy wyższej, rozwiązywać zadania konkursowe) lub na zorganizowaniu spotkań uczniów mniej uzdolnionych (tzw. zajęcia wyrównawcze, na których nauczyciel powtarza z uczniami słabo opanowane partie materiału).
  • przez zróżnicowane zadawanie prac domowych;
    (Dobrze dobrana praca domowa może także zachęcić uczniów słabych do odrabiania zadań domowych).
  • stosowanie na lekcjach kart dydaktycznych (np. Karty matematyczne do nauki tabliczki mnożenia);
  • organizowanie różnych konkursów matematycznych dotyczących określonych zagadnień na poziomie klasy lub szkoły;
  • okazjonalne wprowadzenie w tok lekcyjny  gier dydaktycznych, zabaw, łamigłówek, krzyżówek, domina itp. celem zwiększenia atrakcyjności zajęć.



Konspekt zajęć pokazowych z edukacji matematycznej w klasie III „b”

 

Prowadzący: Lidia Rosiak

 Temat: Mnożenie i dzielenie liczb – obliczenia w zakresie 100. Rozwiązywanie zadań tekstowych.

 Cel nadrzędny: Indywidualizacja w procesie nauczania matematyki – lekcja pokazowa.

 Cele szczegółowe:

W toku zajęć uczeń:

  • dokonuje obliczeń pamięciowych w zakresie tabliczki mnożenia;
  • rozwiązuje zadania tekstowe wymagające zastosowania mnożenia lub dzielenia;
  • współpracuje w zespole na zasadach partnerstwa;
  • potrafi pogodzić się z wygraną i porażką.

Etap jednostki

Zadania – działania ucznia i nauczyciela

Opis zadania i wykorzysta-na metoda pracy

Formy pracy

Wykorzystane środki dydaktycz-ne

Uwagi

1.Część wstępna

Przywitanie się i powitanie gości.

Przekazanie celu głównego zajęć

słowna

 

 

 

2. Doskonalenie rachunku pamięciowego w zakresie tabliczki mnożenia

Pamięciowe obliczanie iloczynów

Każdy ma na swoim stoliku rozłożone kartoniki z cyframi. Nauczyciel stoi frontem do dzieci i podaje działania do pamięciowego rachunku. Każdy podaje iloczyn przez podniesienie odpowiedniego kartonika do góry – rachunek pamięciowy.

- praca jednorodna o zróżnicowanym czasie przeznaczonym na odpowiedź

Kartoniki z cyframi dla każdego ucznia

Uczniowie pracują we własnym tempie i na miarę swoich możliwości

3. Rozwiązywanie zadań tekstowych

Rozwiązywanie zadań: analiza treści zadania, omówienie w parach zaprezentowanej historyjki, wysnucie wniosków i ustalenie i zapisanie formuły

 

 

 

 

 

 

Podział dzieci grupy (pary)

W parach uczeń o wyższych kompetencjach matematycznych tłumaczy treść zadania i wspólnie ustalają sposób jego rozwiązania - ćwiczenia praktyczne.

 

- praca w parach o zróżnicowanych uzdolnieniach i wiadomościach uczniów

Karty pracy z zadaniami o różnym stopniu trudności dla poszczególnych par

Ta forma pracy pozwala nauczycielowi na lepsze wykorzystanie możliwości poszczególnych uczniów, zwiększenie aktywności i motywacji do pracy.  Walorem takiej pracy jest wykorzystanie możliwości uczniów zdolniejszych do wyjaśniania niezrozumiałych zagadnień kolegom mającym trudności z takim typem działań.

 

4. Omówienie zadań.

Prezentacja zadań i sposobu rozwiązania przez uczniów, którym wyjaśniano zadanie.

Zaprezentowanie przez ucznia o mniejszych kompetencjach zadania i sposobu jego rozwiązania – pokaz i prezentacja.

- praca indywidualna

 

Na początku zajęć część uczniów jest bierna, z czasem rozpoczyna własną aktywność. Uczniowie nabierają wiary we własne możliwości,

5. Doskonalenie umiejętności rachunkowych w zakresie tabliczki mnożenia

Podział klasy na zespoły i rozegranie kilku partii gry w karty matematyczne.

Uczniowie stosują ustalone zasady gry w karty, współpracują w zespole, gratulują wygranym i godzą się z porażką – zabawa dydaktyczna.

- praca grupowa z zespołami jednorodnymi, tzn. każdą grupę tworzą uczniowie o zbliżonym poziomie wiedzy i podobnych kompetencjach matematycznych.

Karty matematyczne do nauki tabliczki mnożenia

W doborze grup uwzględniamy również temperamenty dzieci, gdyż one mogą mieć wpływ na powodzenie konkretnego dziecka w zespole jednorodnym.

 

6. Część końcowa

Podsumowanie pracy zespołów i poszczególnych uczniów

 

 

 


Konspekt lekcji pokazowej z matematyki w klasie VI d

 

Prowadząca: Anna Wójcik

 

Temat: Prędkość, droga, czas - utrwalenie wiadomości.

 

Cel nadrzędny:

Stosowanie nowoczesnych metod nauczania.

 

Cele operacyjne:

Uczeń potrafi:

  • wyjaśnić pojęcie prędkości i jednostkę km/h
  • korzystać ze wzorów na drogę, prędkość, czas
  • zastosować zależności między prędkością, drogą a czasem
  • wykonywać działania na liczbach wymiernych
  • czytać tekst ze zrozumieniem - dobór działań do zadań
  • formułować wypowiedzi używając języka matematycznego
  • przeprowadzić analizę  zadania tekstowego
  • wykonywać proste obliczenia w pamięci
  • zastosować obliczenia ułamka z liczby
  • obsługiwać tablicę interaktywną
  • rozwiązywać proste zadania tekstowe
  • korzystać z wiedzy matematycznej w życiu codziennym

 

 

Metoda:

programowana  z użyciem prezentacji multimedialnej na tablicy interaktywnej

Forma:
indywidualna, praca w parach o zróżnicowanych umiejętnościach i wiadomościach uczniów

Środki dydaktyczne:  

tablica interaktywna, zachętki

 

Przebieg lekcji:

  1. Powtórzenie podstawowych wzorów na prędkość, drogę i czas. (Uczennice wykonują zadania w pamięci, wynik wyświetlany na tablicy interaktywnej).
  2. Rozwiązywanie zadań tekstowych z wykorzystaniem PowerPointa: zadania A i B.(zadanie A dla uczennic słabszych , a zadanie B dla uczennic z uzdolnieniami).
  3. Rozwiązanie zadania C. Sprawdzenie, czy uczennice potrafiły zastosować wiedzę i umiejętności utrwalone na lekcji.
  4. Podsumowanie lekcji. Wspólne rozwiązanie testu -  jedna osoba rozwiązuje  jedno zadanie.

Formy oceniania: Za każde poprawne rozwiązanie uczennice otrzymują zachętki. Za rozwiązanie zadania C – 2 naklejki. Osoby, które otrzymały 4 zachętki otrzymały stopień bardzo dobry za aktywność.

 

 

Zadania do rozwiązania

 

ZADANIE A

Który pojazd przebyłby dłuższą drogę: samochód ciężarowy jadący z prędkością 70km/h przez 4 godziny, czy samochód osobowy, jadący z prędkością 90km/h przez 3 godziny?

ZADANIE B

Prędkość światła wynosi około 300 000km/s.

Mrugnięcie okiem trwa średnio  s. Jaką drogę przebędzie w tym czasie światło?

Zadanie C

Dom pana Kowalskiego i supermarket znajdują się na terenie zabudowanym. Dopuszczalna prędkość na tym terenie wynosi 50km/h. Pan Kowalski odległość z domu do supermarketu ,która wynosi 10km pokonał w ciągu 10 minut. Czy złamał przepisy ruchu drogowego?